Foto: Mirjam Knots.

Om 5 uur waren we dus terug van het klimparadijs en net klaar met de eerste sessie taartjes en muffin’s bakken toen mijn telefoon ging, papa. Ik had, heel toevallig want dit gebeurt echt bijna nooit, net mijn mond vol en hij had dus niet meteen door wie er precies opnam. Maar aan zijn stem (zijn mond zat namelijk niet vol, zo gek..) kon ik meteen horen, er was iets goed mis. Na een keer goed slikken en verstaanbaar mijn naam noemen stak hij van wal. Hij zat ik het ziekenhuis, had een ongeluk gehad. Gelukkig niks ernstigs, maar wel zijn been gebroken. Al binnen 5 minuten moest hij het gesprek afbreken omdat ze hem kwamen halen voor gips. Maar, hij moest ook nog geopereerd worden,na een dag of 8 als de zwelling weg was en dat wilde hij het liefst in Zwolle.
Mijn vader is een binnenvaartschipper en dus woont hij waar hij werkt en vaart. Schepen zijn echter niet de meest makkelijk toegankelijke en begaanbare plekken voor mannen op, sorry pa, leeftijd met een gipspoot. Vandaar dat er niks anders op zat dan een logeerpartijtje op krukken bij één van zijn dochters in Zwolle. Mijn oudste zus en haar lief vielen meteen af want wonen 2 hoog zonder lift, en aangezien ik een deels aangepaste woning heb en een fatsoenlijk 2 persoonsbed op zolder (waar wij nu dus zelf slapen, de meerwaarde van en goed geïsoleerde zolder is me sinds afgelopen nacht opeens zoveel duidelijker) viel ons deze eer ten deel.

Dus zo ben ik opeens voorzien van een rolstoel in huis, en een koelkast vol voedsel, niet nader omschreven en voorzien van voor mij onbegrijpelijke etiketten. Had ik al gezegd dat mijn vader vrouw, een Poolde, ook mee is? Mijn badkamer heeft een ware metamorfose ondergaan, want ik had een losstaand bad, en het leek me zoveel prettiger voor de man als hij kon douchen in plaats van wassen bij een wasbak, dus ik heb het bad op z’n kant gezet. Ondertussen voel ik van alles, soms vind ik hem (en haar) heel stom, soms zielig. Soms kan ik me er prima van afsluiten, soms minder goed. Waarom weet ik precies. Zoals vorige week al geschreven, afgelopen weekend was het 6 jaar geleden dat Justin ziek werd. Ik weet nog dat ik toen mijn vader belde om dat te vertellen. Dagelijks belde ik hem en hield hem van alles op de hoogte. Maar niet één keer gaf hij aan naar ons toe te komen. Hij lag in de buurt van Berlijn met zijn schip en de afstand was te groot. Later heeft hij wel eens aangegeven niet goed in de gaten te hebben gehad hoe spannend het was geweest. Maar ik heb het hem al
tijd kwalijk genomen. Momenteel merk ik hoe lastig hij het vind nu afhankelijk te zijn van mij. Mijn huis, mijn zorg, halen en brengen, alle aanpassingen die wij nu voor hun maken. Heel af&toe hoor ik een klein wraakzuchtig stemmetje achter in mijn hoofd, die ik negeer. Mijn vader is 65 jaar, vergeet van tijd tot tijd dingen. Daarbij heeft hij zijn hele leven op het water doorgebracht, alleen, als een nomade. Sommige, in mijn wereld, gangbare normen en waarden zijn hem vreemd. Ik merk dit vaker en heb vaak begrip. Toch blijft het steken dat hij niet kwam toen, op het moment dat we allemaal als familie en vrienden bij Justin waren in het volle besef van de ernst. En nu, op de kop af 6 jaar later, ligt, rijd en strompelt diezelfde vader in en door mijn huis. Veel Boeddhistischer kan het niet worden, man ik ben hier bergen karma aan het oppoetsen. Mijn vader is een goed mens, met zo hier en daar wat gekke eigenschappen, en op dit moment een gebroken been. Dus is hij bij mij thuis. Want zorgen voor elkaar, dat doe je gewoon. Zo heb ik dat geleerd. Maar vraag me niet van wie..