Op 19 maart 2005 veranderde ons leven, misschien niet voor eeuwig maar wel voor dat moment. Dat mijn zoon erg ziek was vermoedde ik al enige dagen en werd vrijwel direct na aankomst in het ziekenhuis bevestigd. Voornamelijk door alle ernstige gezichten van de vele artsen die, ondanks dat het zaterdag was, af en aan liepen. Binnen 2 uur had de onbekende dreiging een naam, maar wel een totaal onbekende. Hoeveel geluk we hadden met die enorm snelle diagnose realiseerde ik me pas veel later. Een half jaar later wist ik dat ik wat wilde gaan doen. Ik had contact met diverse andere ouders gehad en van alle kanten kwam hetzelfde geluid. “Er is zo weinig, weinig informatie, weinig contact, weinig bekendheid”. Langzaam aan begon er in mijn hoofd een plan te ontstaan, en om me heen waren de reacties alom positief. Zelfs mijn, toen redelijk en inmiddels goed herstelde, zoon begon enthousiast tekeningen te maken van ambulances, ziekenhuizen en dokters voor folders e.d. Na veel onderzoek, twijfel en plannen maken is het nu dan zover, het ontstaan van de stichting, klaar om een verschil te gaan maken.”

Roelien Buurma, oprichtster stichting StiKa
Maart 2007